6 lat ŁASKI. Dziękczynne pożegnanie po sześciu latach

Jednym z najbardziej widocznych znaków wspólnego wysiłku całej wspólnoty jest renowacja naszego kościoła parafialnego. Ksiądz Artur przypomniał, że prace jeszcze się nie zakończyły, ale ich zaawansowanie pozwala już dziś patrzeć na nie z ogromną radością i wdzięcznością.

Podkreślił znaczenie konstruktywnej krytyki, wzajemnego wsparcia i odpowiedzialności tych, którzy współtworzyli to dzieło. Bo jego zdaniem sukces nigdy nie jest zasługą jednej osoby. Jest owocem wspólnoty, współpracy i zaufania do wspólnie wyznaczonego celu.

I chyba właśnie tak można spojrzeć na całe sześć lat jego posługi w Graczach.

„Teraz trzeba zaufać jeszcze raz”

W końcowej części homilii ksiądz Artur mówił już bezpośrednio o rozstaniu.

Przeprosił za swoje słabości. Z pokorą przyznał, że bywa impulsywny, że czasem działa, zanim wszystko dokładnie przemyśli. Mówił o konieczności przekazania parafii następcy — księdzu Krzysztofowi Romańskiemu, którego jeszcze nie zna, ale któremu już dziś życzy dobra i Bożego prowadzenia.

Przed nim kolejny etap. Nowa, duża i wymagająca parafia. Nowe obowiązki, nowi ludzie, nowe wyzwania. Ponownie będzie musiał się uczyć, dostosowywać, podejmować odpowiedzialność i oddawać swoje siły.

I znów — jak sześć lat temu — pozostaje mu zaufać.

Poprosił parafian o modlitwę. Prosił, aby pamiętali o nim także wtedy, gdy nie będzie już stał przy naszym ołtarzu.

I właśnie w tym momencie jego słowa nabrały szczególnej mocy. Bo pożegnanie kapłana nie jest przecież tylko rozstaniem człowieka z miejscem, w którym przez sześć lat żył i pracował. Jest także tajemnicą kapłańskiego życia — życia, w którym trzeba być gotowym odejść wtedy, gdy Bóg otwiera kolejne drzwi.

Można było odnieść wrażenie, że tego dnia nie tylko my próbowaliśmy zrozumieć decyzję o zmianie. Próbował ją zrozumieć również sam ksiądz Artur. Tak jak my miał w sercu pytania, żal i smutek. Tak jak my musiał zmierzyć się z tym, czego nie chciałby żegnać.

A jednak mówił o zaufaniu.

Bo być może właśnie na tym polega kapłaństwo: nie na tym, by zawsze rozumieć Boży plan, ale by mieć odwagę powiedzieć Bogu „tak” także wtedy, gdy człowiek jeszcze nie widzi drogi, którą ma przejść.

W jego słowach można było odnaleźć także coś jeszcze — cichą prawdę o kapłaństwie. O człowieku, który jest blisko ludzi, a jednocześnie w wielu sprawach swojej drogi musi pozostać sam na sam z Bogiem. O kapłanie, który niesie ciężar odpowiedzialności, podejmuje decyzje, słucha ludzkich historii, towarzyszy innym w ich cierpieniu i radości, a sam również potrzebuje modlitwy, zrozumienia i zwyczajnej ludzkiej bliskości.

Tego dnia chyba wielu z nas po raz pierwszy pomyślało o tym, jak naprawdę wygląda życie księdza.

Po homilii, przerywanej wzruszeniem i łzami — zarówno księdza Artura, jak i wielu obecnych — w kościele zapadła cisza. Jedni ocierali łzy, inni milczeli, jeszcze inni próbowali po prostu przyjąć to, co się dzieje. Ta cisza mówiła więcej niż wiele słów.

A potem zabrzmiało uroczyste „Te Deum laudamus” — podniosłe, pełne wiary i wdzięczności. Jakby cała wspólnota chciała tym śpiewem powiedzieć: „Boże, dziękujemy Ci za te sześć lat”.

Ostatnie słowa wdzięczności

Ostatnim akcentem tego spotkania była wdzięczność.

Do księdza Artura ustawiła się długa kolejka ludzi. Przychodzili przedstawiciele sołectw: Graczy, Magnuszowic, Magnuszowiczek, Molestowic, Radoszowic i Saren Wielkich. Przychodzili przedstawiciele Żywego Różańca, Liturgicznej Służby Ołtarza, scholi, Ochotniczej Straży Pożarnej i wielu innych grup oraz wspólnot.

Wśród osób, które chciały podziękować księdzu Arturowi, znaleźli się także przedstawiciele społeczności Monaru w Graczach. Ich obecność była pięknym świadectwem tego, że jego kapłańska posługa przekraczała granice parafialnych wspólnot i docierała również do tych, którzy potrzebowali obecności, rozmowy, akceptacji i zwyczajnego ludzkiego dobra.

Szczególne słowa wdzięczności skierowano również do rodziców księdza Artura. Przez całe sześć lat byli blisko swojego syna, a mimo wieku i własnych problemów zdrowotnych troszczyli się o niego, wspierali go i pomagali mu w codziennym funkcjonowaniu. Dbali także o plebanię i o to, aby miejsce, które było przez te lata domem księdza Artura, mogło być otwarte i gościnne dla innych. Ich cicha, codzienna obecność była czymś, czego być może nie zawsze było widać, ale co miało ogromne znaczenie. Dlatego parafianie chcieli podziękować również im — za miłość, troskę, poświęcenie i za wszystkie te chwile, w których byli dla swojego syna wsparciem.

Były podziękowania, życzenia, kwiaty i słowa, które trudno było wypowiedzieć bez wzruszenia.

Każdy przynosił coś innego, ale wszystkie te gesty mówiły właściwie to samo:

Dziękujemy, Księże Arturze.

Dziękujemy za sześć lat.

Za Msze Święte, homilie, rozmowy, modlitwy i obecność. Za rzeczy wielkie i małe. Za to, co zostało zrobione, i za to, co dzięki Tobie zaczęło się dziać w naszej wspólnocie. Za ludzi, których połączyłeś. Za dobro, które — mamy nadzieję — będzie żyło dalej.

Dziś z pokorą przyjmujemy to, co Bóg dla nas zaplanował. Nie jest nam łatwo. Jesteśmy tylko ludźmi i nie zawsze potrafimy zrozumieć Boży plan. Czasem pozostaje nam jedynie zaufać.

Dlatego, wzorem księdza Artura,  patrzymy na Maryję.

Ona również nie znała całej drogi. Nie wiedziała, co przyniesie jutro. A jednak powiedziała Bogu: „Tak”.

Dziś my także chcemy powiedzieć: „Tak” — choć serce boli, choć trudno się rozstać, choć jeszcze nie wiemy, dokąd ta zmiana nas zaprowadzi.

Wierzymy, że więzi, które przez sześć lat budował ksiądz Artur, nie kończą się wraz z jego odejściem. Bo prawdziwe więzi nie są zbudowane z miejsca, urzędu czy codziennych spotkań. Są utkane z modlitwy, wdzięczności, zaufania, wspólnych doświadczeń i wartości, które pozostają.

Dlatego nie mówimy: „to już koniec”.

Mówimy: „to kolejny etap”.

Księże Arturze, zabierasz ze sobą część naszej parafii, ale zostawiasz nam także część siebie. My natomiast chcemy zabrać ze sobą to, czego nas nauczyłeś — przede wszystkim, że Kościół jest wspólnotą, że dobro rodzi się ze współpracy i że nawet wtedy, gdy nie rozumiemy drogi, można nią iść z ufnością.

Obiecujemy, że będziemy kontynuować rozpoczęte dzieła i troszczyć się o to, co wspólnie udało się zbudować.

A Tobie życzymy, abyś na nowej drodze nigdy nie zwątpił, że jesteś prowadzony.

Niech Bóg daje Ci siłę, kiedy będzie trudno.
Niech daje Ci ludzi, z którymi będziesz mógł dzielić odpowiedzialność.
Niech Matka Boża otacza Cię swoją opieką.
Niech Duch Święty prowadzi Cię w każdej decyzji.
I niech nigdy nie zabraknie Ci świadomości, że tam, gdziekolwiek będziesz posługiwał, zostawiasz po sobie dobro.

A kiedy kiedyś spojrzysz wstecz na te sześć lat, mamy nadzieję, że pomyślisz o Graczach z wdzięcznością.

My już dziś patrzymy na ten czas właśnie tak.

Sześć lat ŁASKI.

Dziękujemy Ci, Księże Arturze.

Za wszystko.

I prosimy — zostań z nami w modlitwie, tak jak my pozostaniemy z Tobą.

Szczęść Boże!